Lorin

Bence acele etme, en güzel eserler sabırla işlenenlerdir.
Kendine özgü bir üslubun, kendine has bir duruşu var eserlerin.Eleştirlmez sadece zevkle okunur.
Dilerim emeklerin heba olmaz... kıymeti gün geçtikçe bilinmesi umuduyla.

__________________

şahkulu mame A.V.Yazarı

üstü kalsın…


dişimin üzerindekine… dudağıma en yakın olan ama asla dudağıma değemeyene…

böyle şeyler okumayı sevmediğini biliyorum, beni de sevmediğini biliyorum. ben senin yokluklarının “kimse” siyim, varlıkların olduğunda yok olacak olan “kimse”yani…

varsın yok olayım. yok olmakta aslında bir varlık belirtisi. “her gölgen aynımıdır” diye soracaktım sana bi gün, tuttum kendimi, gece lambasındaki gölgenle, güneşin teninden geçemediği gölgen aynımıdır. niye sormadım ki ? keşke sorsaydım… ama beni daha fazla deli sanma diye sanırım…

sinir harbim kendimle aslında senle değil, sen ne ki zaten, sen benim hayalimsin… olmayanım, olamayanım, bir elmanın öteki yarısı değil, bir elmanın ısırılan yanı. yasak ağacın meyvesi…


gülümsememi bile görmemiş birini nasıl yüreğime basayım ki? oysa ağlattığın beni… benim gençliğimdeki gibi eline kırmızı boya alıp belki duvarlara yazarsın “ tek yol devrim” gibi bi cümleyi… duvarlara yazdığın o cümle şu olmalı ; “ tek yol dev “ . bunu yaz ama sor kendine… niye masallarda hep “dev”ler ölüyor? niye hep hayatta “devrimciler” öldürülüyor…

tanrı olmayı senin için isterdim ben mesela. başka bi şey için tanrı olmak istiyorsam namerdim… eğer tanrı olsam bi tek “seni mutlu” ederdim ben. geri kalan her şey başının çaresine baksın. bi tek seni mutlu görmek isterdim… sanırım onun için bana tanrılığı vermiyorlar… senin yüzünden hep…

fark ettin mi “hiç aşkım olmayan ama benim aşkım demeyi sevdiğim sen”, fark ettin mi ; “senden gidemiyorum”… hayatında aklına gelen ilk bin kişi içine giremem ama, senden gidemeyenler içinde ilk sıradayım. altın değil ama tenekede olsa bir gülücük tak göğsüme ne olur gitmeden…

sarhoş olmayı ne kadar çok severdim eskiden, yiteyim, gideyim, unutayım, sır olup yürüyeyim kendi halime… yine eskisi kadar içiyorum ama “seni seve bilmek için sarhoş olamıyorum kaç gecedir”… verecek misin bana ziyan olan o alkolün ederini. dur istemem. dur hiç elini cebine atma… canım ağrıyor…

gideceğin günü bekliyorum ben, gidişin nasıl olacak acaba? valizini toplayıp göçerken başka bi hayata başka bir aşka, hoşça kal demeye bile vaktin olmayacak sanırım. kendi “güle güle gitimi” bile söyletmeyeceksin bana. öyle hızlı gideceksin sanırım… öylece kala kalacağım ben…



farkında mısın ; “dudağıma yakın olan, ama dudağıma değdiğinde dudağımı kanatacak, parçalayacak olan sen”… yazık sana dudağıma bile değemiyorsun ; oysa ben sana “ hayatımı verdim”... “üstü kalsın” aşkım …


17- ramazan -1429 / koşuyolu batağı/ kalderon


ez lı halé xwe dı me- kendi halimdeyim

__________________
ez lı halé xwe dı me- kendi halimdeyim

şahkulu mame A.V.Yazarı

bir çalınmış zamanda…



zamana, zamanı çalabilenlere, zamanında sevenlere, sevmek için zamana ihtiyacı olmayanlara…



zaman size mi aittir. siz zamanınızı kendiniz yönlendirip, istediğiniz gibi kullana bildiğinizi mi düşünüyorsunuz ? aklınızdan böyle bi geçiyorsa şaşarım ben sizin o aklınıza…

düşünün bakalım bir ; “işe gidiyorsunuz, sevgilinizle buluşacaksınız, oğlunuzu sinemaya götüreceksiniz, babanızla doktora gitmeniz gerekiyor…” artık o zaman size ait değildir. kimi zaman para ile kimi zaman parasız satarsınız zamanınızı. bi başkasına adanmış bu zamanlar size ait değildir artık…

işte ben bu bana ait olmayan zamanların insanıyım, hep bana ait olmayan zamanları çalıyorum. kendim için bu zamanlarda bi şey yapıyorum. birine söz vermişimdir. biriyle buluşacağımdır. o an orada olmam gerekir ama ben evde sevgilimle kahve içiyorumdur. işte o zamanlardan bahsediyorum. bu nedenle pis, adi aşağılık bir zaman hırsızıyım ben. hatta orospu çocuğunun tekiyim. ben hayatımda rahat rahat hiç bi şey yapamayacağım ben, hep bi çalınmış zamanda…

onu hep ara zamanlarda özlemişimdir ben. çalınmış zamanlarda yani. bana ait olmayan, bi yere, bi kişiye, bi şeye mutlaka zaman ayırmam gerektiğinde düşer hep usuma. bir acı çığlık gibi gelir kulaklarıma sesi “ çok özledim” seni demesi… rahat rahat bi özleyemeyeceğim ben, hep bi çalınmış zamanda…

müsahibimle ben içmeyi çok severiz. içki canın mayasıdır. ruha güler. insanı mutlu kılar. insanlıkları kısa, ruhu somurtanlar, canı çürümüşler içmez o nedenle… ama en sevdiğimiz şey bi çalınmış zamanda içmektir. tam bi iş yetişecekken. birine verilmiş, çoğu kez birine para ile satılmış o zamanda birer kadeh içeriz çoğu kez. rahat rahat bi içemeyeceğiz biz, hep bi çalınmış zamanda…

para için yazdığım zaman hep son dakikada yetiştiririm. geleneksel halim bu benim. aslında kendimce bi nedenim var. son dakikaya kadar yazacağım şeyi kafamda taşımayı gezdirmeyi seviyorum ben. çünkü yazıyı oturup kağıda aktarmak işin sadece daktilografisi, yoksa asıl olan onu kafada kurmak. onun için çalınmış zamanlara ihtiyacım var. dedim ya zaman hırsızıyım ben. rahat rahat bi yazamayacağım ben, hep bi çalınmış zamanda…

sevişmelerimde öyle benim. birine ait bana ait olmayan bi zamanda sevişmek hoşuma gidiyor. ya benim ya sevgilimin zamanı bize ait olmamalı. hele ikimizin zamanı da bi başkasına aitse ve biz o zamanı çalmışsak ve sevişiyorsak o başka bi şey oluyor. rahat rahat bi sevişemedik biz, hep bi çalınmış zamanda…

sevmelerimde öyledir benim. sevdiğim insan ya birine ait, satılmış bir zamanda sevilir, yada sevdiğim insan bana ait değildir. genelde de ikisi bir olur. ne sevmeye zamanım vardır ne sevdiğim insan benimledir. hiç beceremedim ben bana ait zamanda, bana ait benimle olan, birini sevmeyi. bu yinelenir hep. yine öyle oldu. hep gülümserim kendime ve derim ki ; rahat rahat bi sevemeyeceğim ben, hep bi çalınmış zamanda…


siz hiç düşünür müsünüz ölümü bilmiyorum ama ben düşünürüm. korkmam ölümden korktuğum için düşünmem. aklıma hep şu soru geldiği için düşünürüm ; acaba kime ait kime sattığım zamanda öleceğim. tıpkı yazmalarım, sevişmelerim, özlemelerim, sevmelerim gibi yine öleceğim zaman bi başkasına ait olacak eminim. biliyor musunuz ; rahat rahat bi ölemeyeceğim ben, bi gün bi çalınmış zamanda…

6-rebiyülâhir -1430 / büyük karanlık bi yer / kalderon


ez lı halé xwe dı me- kendi halimdeyim

__________________
ez lı halé xwe dı me- kendi halimdeyim

şahkulu mame A.V.Yazarı

içi dışına çıkmış olanlara…



sabah sizi öldürecek olanı, gece beslemeye başlarsınız ; altıpatlarlı ya da kamalı bir katil değildir bu. içinizdir. sarı saman kağıtlı sayfalara yazılmış içiniz.

kimse görmesin onu okumasın diye kilit altında tutarsınız, sarıp sarmalar, tahta sandıklara kaldırırsınız. kalbinizdir. bir kese kağıdının üzerine yazılmış kalbiniz.

batakhanenin önünde yatan orospulara bakarsınız sessizce, sizin elinizde yarım ekmeğe bir et parçası vardır. beyninizdir. buruşuk beyaz bir kağıt üzerine yazılmış beyniniz.

başınıza yorganı çekersiniz ağladığınızı kimse duymasın diye, dizlerinizi karnınıza çekersiniz başınızı göğsünüze çekersiniz, yastığınız boştur. ciğerlerinizdir. beyaz badanalı duvara yazılmış ciğerleriniz.

bi gün ona ve bir yerlere yazmamaya karar verirsiniz. cesedinizdir…




25-rebiyülevvel-1429 / tarlabaşı çıkmazı/ asitane


ez lı halé xwe dı me- kendi halimdeyim

__________________
ez lı halé xwe dı me- kendi halimdeyim

şahkulu mame A.V.Yazarı

yol dediğin yürünür


ona yani yarime, canıma, ciğerime, yoldaşıma…


sizin, yani herkesin kalbinde dir ya yari ; benim ki değil. benim ki ; tam ciğerimde. kalbiniz durursa ölürsünüz. ama ciğeriniz durursa nefes alamaz ölürsünüz. bu daha kötü bir ölüm. soluksuz kalırsınız… ölmeyeyim diye benim yerime nefes alır o, bende o ölmesin yaşasın diye onun yerine. benim yarim ciğerimdedir...

siz sevişirsiniz ya yarinizle ; ben sevişmem., ben onla yol yürürüm. siz yol yürür müsünüz bilmem, ama ben onla yol yürürüm. sarılırım, tutunurum eteğine, o benim göğsüme yaslanır. beraber yürürüz yolu. kimi kez dikenler batar ayaklarımıza patikalarda ama kimi yerde yeşillik, ağaçlık, çayır, çimen, ötüşüyor serçeler. seyrederek yürürüz o yolu. çünkü yol dediğin yürünür…

siz yemek yersiniz ya yarinizle ; ben yemem, ben emeğimi, ekmeğimi paylaşırım. emek veririm ona. o da bana. şunu yapma şöyle mehmed der. yapmam. bunun adı sevmek değil saygı duymaktır, emek vermektir. ne kadar emek verirseniz o kadar yeşillik, ağaçlık, çayır, çimen, ötüşen serçeler olur. yoksa ; olmaz…

siz öpersiniz ya yarinizi ; ben öpmem. öpemem ki ; öptüğüm yüzü incinir, dudağı incinir, omzu incinir diye… sorarlar bana en çok ne istiyorsun diye. söylerim utanmam ; onu en çok omzundan öpmek istiyorum diye. ama öpmem. ya dudağım onu incitirse.öpmem…

siz gülersiniz ya yarinize ; ben gülmem, ben onu güldürürüm. gülsün o. hep gülsün. benle ya da bensiz. ama gülsün… gülmek güzel bi şeydir. benim gülünce ağzım sola kayar. onun ki kaymaz. bana yakışmaz gülmek. ama ona yakışır…

siz gidersiniz ya yarinizden ; ben gitmem. ben dururum öylece. o gider ben dururum. arkasından çağlayanlar akıtırım geri gelsin diye. gözlerim kurur, kör olurum. ölürüm…



27-rebiyülâhir -1429 / koşuyolu batağı/ kalderon


ez lı halé xwe dı me- kendi halimdeyim

__________________
ez lı halé xwe dı me- kendi halimdeyim